«سلمان خوشرو»، هنرمند ایرانی، با استفاده از پشم خام رنگی به پیچیدگیهای احساسات و وضعیت مردانه میپردازد. او که تحتتاثیر تجربههای شخصی در دوران قرنطینه و مواجهه با بحرانها قرار گرفته است، الیاف پشم را نهتنها بهعنوان یک وسیله هنری، بلکه بهعنوان یک مداخله درمانی به کار میبرد. هر اثر او تعادل ظریفی بین آسیبپذیری و تابآوری را نشان میدهد و الیاف، به دقت در کنار هم بافته شدهاند تا چهرههایی واقعگرایانه بسازند که شکنندگی احساسات انسانی را به تصویر میکشند. این استفاده نوآورانه از الیاف پشمی، برداشتهای سنتی از مواد را به چالش میکشد و گرما و صمیمیت را با مضامین مردانه ترکیب میکند؛ همچنین، پیشنهاد میدهد که در هنر معاصر، باید بهطور مجدد به مواد و موضوعات پرداخته شود.
مجسمههای پشمی سلمان خوشرو، نهتنها بیان هنری او هستند، بلکه گفتوگوهای صمیمی با موضوعات هویت، شکنندگی و بازسازی خود در میان مشکلات دارند. او با استفاده از موادی که معمولا به گرما و آرامش مرتبط میشود، توانسته است تا حس پرورش را در دنیای پرآشوب امروزی ایجاد کند. این هنرمند با ترکیب مادهای اصطلاحا زنانه برای بازتعریف جنبههایی از مردانگی، لایههای پیچیدگی هر پرتره را آشکار میسازد. در نهایت، این مجسمههای پشمی، نماد مسیری از دروننگری و تحول هستند که با تفکر دوباره در مورد روشهای هنری، روایتگر داستانهایی خواهند شد که از طریق هنر بیان میشود.
خوشرو درباره کار خود چنین میگوید:
بافت الیاف بیجان بهشکل چهرهها برای من آرامشبخش است و کمک میکند تا با مسائل روبهرو شوم. این پرترهها، ظریف و آسیبپذیر هستند و با وضعیت پر از اضطراب من همخوانی دارند. ما در زمانه شکنندهای زندگی میکنیم و من احساس میکنم نیاز به یافتن مواد جدید و نگرشهایی برای بازآفرینی روش کار خود دارم. الیاف پشم، گرما و صمیمیت را به این پرترهها میآورد و با تحریک غریزه پرورشدهنده بازی میکند.